Het is bijzonder knap hoe Osterop en Dunselman de chemie tussen broer en zus neerzetten: afwisselend schaamtevol en euforisch, en steeds balancerend tussen kinderlijkheid en volwassen erotiek. (NRC ★★★)

De expliciete beschrijvingen van seks, tegenwoordig zo zeldzaam in het Nederlandse theater, dompelen de kijker onder in de sensualiteit van de personages, waardoor het je onmogelijk wordt gemaakt een gemakkelijke morele positie ten opzichte van hen in te nemen. (NRC ★★★)

De link tussen de verboden liefde van de hoofdpersonages en hun onvermogen hun kindertijd achter zich te laten, wordt mooi onderstreept door het decorontwerp van Loes Schakenbos: een verzameling levensgrote blokken uit een blokkendoos, bekleed met zachte stof, waarmee de personages muren en (liefdes)bedden bouwen. (NRC ★★★)

Hoe pak je zo’n beladen onderwerp aan? Lotte Dunselman doet dit met humor en tederheid. (Dagblad van het Noorden ★★★★)

Heel geleidelijk zien we Victor en Lisa tot elkaar komen, dan broeierige blikken, de vluchtige eerste kus tot een prachtig, sensueel vormgegeven verslag van de ‘eerste keer’. (Dagblad van het Noorden ★★★★)

Gedurfde en integere voorstelling. (Meppeler Courant)

Het knuffelen wordt zoenen en stap voor stap wordt een groot maatschappelijke taboe doorbroken. Lotte Dunselman (tevens artistiek leider van Mevrouw Ogterop) en Marcel Osterop weten een geloofwaardige intimiteit aan de dag te leggen. (Meppeler Courant)

Lotte Dunselman kruipt zeer overtuigend in de huid van Lisa. Het ene moment ingetogen, een andere keer expressief, dreigend en soms hysterisch. Het moment dat zij haar naaktheid aan haar broer toont, is van een grote ingehouden schoonheid. (Meppeler Courant)

Gedurfde theaterbewerking van Nanne Teppers broeierige driehoeksverhouding. (Theaterkrant)

Ondertussen zorgt gitarist Joost Dijkema, geroemd om zijn sublieme fingerpicking, voor smeulende sfeermuziek, dromerig tokkelend op een diverse collectie snaren. (Theaterkrant)

Bij Dunselman voel je in alles hoe de worsteling met die extreme flipperkast vol verboden gevoelens aan haar lijf en personage knaagt. Zowel uit haar literaire zinnen als haar zinnelijkheid spreken verzet en hartstocht. (Theaterkrant)

Lotte Dunselman speelt Lisa overdonderend goed: vaak zwoel, dan weer in verzet. Haar lijf verlangt naar álles, het liefst allemaal tegelijk. (Het Parool)

Als ontembare wervelwind in de puberteit is Anna, het kleine zusje, het hoogtepunt van de voorstelling. (Het Parool)

De livemuziek van Joost Dijkema legt een zachte deken over de scènes. (Het Parool)

Mevrouw Ogterop slaagt er ruimschoots in de complexe en ongemakkelijke wereld van Teppers debuutroman naar het toneel te vertalen. Niet door te oordelen, maar door het ongemak uit te rekken en openlijk te tonen, als een zichtbaar litteken dat dwars over je voorhoofd loopt. (Het Parool)

Het thema wordt met een prettig soort nonchalance benaderd, vooral dankzij de ontnuchterende aanwezigheid van zus Anna, een voortreffelijke rol van Terri van Splunder. (Elsevier Weekblad ★★★★)

Dat Mevrouw Ogterop nu een bewerking van De eeuwige jachtvelden heeft gemaakt, is te prijzen. Het kleine maar rijke oeuvre van Tepper verdient het om opnieuw in de schijnwerpers te komen. (Elsevier Weekblad ★★★★)

Het decor biedt telkens andere perspectieven. Dat is precies wat Tepper in zijn boek heeft gedaan: vanuit verschillende gezichtspunten beschreef hij hoe er ware liefde kan opbloeien in een gezin als de ouders het al hebben opgegeven. (Elsevier Weekblad ★★★★)